سایت خبری جانباز نيوز

اینجانب غلامعباس رحمانی در 15 خرداد 1338 در تهران و در خانواده ای مذهبی به دنیا آمدم، در 8 سال جنگ تحمیلی در عملیات های مختلف حضور داشتم و در 19 فروردین سال 1366 در عملیات کربلای 8 در اثر اصابت مستقیم خمپاره 60 به زانو مجروح گشتم و جانباز 70 درصد شدم، پس از جنگ نیز در عرصه های مختلف به فعالیت های اجرایی در سطوح مختلف پرداختم؛ سالیان زیادی می باشد به پژوهش در مورد طبقه آسیب پذیر جامعه مشغولم، با آنها زندگی می کنم، مشکلات آن ها را با پوست و گوشت و استخوان لمس نمودم، برای گوش دادن به صحبت های آنها وقت می‌گذارم، آن ها را بارها امیدوار نمودم، توصیه نمودم تا به خداوند متعال توکل کنند و بنده هم به مشکلات آنها را دنبال کردم، بعضی وقت ها آن ها را با مقامات بلند مرتبه ارتباط دادم، مشکلات آن‌ها را بدون اینکه شناخته شوند عنوان نمودم، سپس آنها را با مسئولین رو در رو و چهره به چهره ارتباطشان را برقرار نمودم تا مشکلاتشان را حل نکردم دنبال کار دیگران نرفتم، به تمام نقاط کشور برای حل مشکلاتشان سفر کردم، با وسیله شخصی و با هزینه خودم و چیزی دریافت نکردم جز رضای خداوند و خوشحالی کسی که بنده مراجعه نموده؛ بارها از طرف مسئولین تحقیر شدم و حرف های نامربوط شنیدم، لقب کارچاف کن یا اینکه چه مبلغی را دریافت کرده ام را به بنده دادند، آیا طبقه ضعیف و آسیب پذیر چیزی داشته اند که بنده بخواهم از آن‌ها دریافت کنم، اگر توان پرداخت چیزی را داشتند که به بنده مراجعه نمی کردند؛ ولی زمانی که نتیجه مثبت می گرفتم تمامی آن‌ها را فراموش می‌کردم.هم اکنون که بنده در این عرصه قدم گذاشتم دلیلی ندارد جز اینکه دستم بیشتر باز باشد و بیشتر انجام وظیفه کرده باشم و دیگران لقب ها را به بنده نسبت ندهند و بیشتر خوشحالی هم وطنهایم را حس کنم و بیشتر رضای خداوند متعال را جلب کرده باشم . خدایا می دانم که خوشحالی تو در آن است که بنده ای را خوشحال کنم. ان شاء الله